Iedereen die de bunkers heeft meegemaakt, ook toen ze niet meer gebruikt werden, kent het gevoel. Je klimt het duin op, het trapje langs de Witte bunker omhoog tot op de zeereep. Een weidse vlakte waar overal de imposante bunkers liggen. Als je naar het strand loopt en de branding steeds duidelijker ruist, strekt zich opeens in de diepte het strand en de zee voor je uit. Een onvergetelijk gezicht. En dan in volle vaart het steile duin af, om op strand hout te gaan zoeken voor het kampvuur.

In 1956 verhuisden de zeeverkenners naar een aantal zuidelijker gelegen bunkers. De Abel Tasman kreeg de mooiste, de "Witte bunker". De Dorus Rijkers, die in de oude bunker het mooiste plekje had, kreeg nu de laatste keus. Achteraf was dit voor hen een geluk, want deze bunker lag onopvallend onder het zand en had daardoor minder last van de voortdurende plunderingen. De huurprijs van het hele terrein was fl. 92,- per jaar.


de Abel Tasman bakshokken

de Abel Tasmanbunker, de "Witte Bunker"
boven op het duin de Julianabunker

Het nieuwe complex was een stuk minder. De troepen zaten niet meer bij elkaar, er was geen elektrisch licht en het was er kouder en vochtiger. Ook lag het verder van het dorp en werd er vaker ingebroken en vernield, zoals blijkt uit een onthutsend verslag.

Eerst vertrokken de welpen in 1962 en in 1965 gingen de zeeverkenners naar het Mallegat.
 
 
Na het vertrek

Ook nadat de bunkers verlaten waren, bleven de zeeverkenners het terrein pachten: een schitterende plaats voor duinspelen, trapperskampen en strokbroodbakken.

Natuurlijk werden ook de vervallen bunkers dan even onderzocht en soms gebruikt. De resten van diverse gebruikers stonden onverstoorbaar naast elkaar op de muren.

Ook de rest van de duinen, zoals het befaamde Parlevlietsbos, werd vaak gebruikt voor spelen, zoals de populaire nachtelijke vechtspelen. In de zeventiger jaren kwam natuurbeheer op en werd de mens verbannen naar de wandelpaden. Vrij banjeren door de duinen was afgelopen. Per ongeluk (connecties, invloedrijke personen, enige gemanipuleer) werd nog eenmaal het gebruik voor tien jaar vastgelegd, maar daarna was het toch afgelopen.

Maak ook de natuurmode veranderd. Wij voelden ons wel eens een schuldig als, na een heftig spel, een duinhelling was herschapen tot een zandwoestijn. Tegenwoordig moet dat juist en worden complete duinen kaalgehaald door degene die ons vroeger pedagogisch leerden helm te planten.
 
 

de ingang

De Julianabunker